خواهرم،برادرم_بدانید در زندگی زخمهایی هست که روح را در انزوا میخورد و میتراشد.این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد.در چنین لحظاتی تسلیم نومیدی شدن وسوسه انگیز است،با این حال اگر حکمت رنج را باز شناسیم فرصت بی نظیری برای رشد و تعالی خواهیم یافت.آگاه باشید در این برهه از زمان با رفتاری که از شما سر زد تیر نگاهتان و زهر کلامتان چون خنجری بر قلبم نشست و باعث شد جایگاهی که برایتان متصور بودم فرو ریزد.زین پس از من به بیگانه ای یاد کنید،چون آن شعله ای که گرما بخش وجودم بود خاموش گشته است.